Elbette ki bu konu hakkında ahkam kesmek bana düşmez. Ben burada sadece yaşadıklarımı anlatacağım.
Hani derler ya; yaşayan bilir diye, heh tam da öyle bir olay bu. Ne kadar araştırsan da, incik cincik okusan da hakkında yazılan kaitapları, yine de seni ansızın yakalar ve far görmüş tavşan gibi bakakalırsın yaşananlara. "Ee, ne yapıyorduk şimdi? " diye çaresizlikle dolanırsın etrafta. Geçeceğini bilirsin ama yine de hiç geçmeyecekmiş gibi gelir. Geçecek sakin ol dersin kendine ama başaramazsın sakin kalmayı.
Ben de bu aralar bu durumdayım. Kendimi hep avutmaya, sakin tutmaya, umursamamaya yönlendirmeye çalışıyorum ama olmuyor. Olur olmadık yerlerde kendini yere atıp çığlıklar atması, kendimi kötü ve mutsuz hissettiriyor. Sakin kalmaya çalıştıkca onun daha çok ağlaması ben de bir intihar duygusu yaratıyor.
Gerçekten de bir insan yetiştirmek çok zor. Cennet gerçekten de annelerin ayakları altında olmalıymış. Haklıymış bunu söyleyen.!
Peygamber sabrı lafını çok duyardım da bizzat tatmak nasip de oldu, dünya gözü ile. :)
2 yaş sendromu anneleri olarak bir dernek kurulmalı ve anneler orada mutlaka destek almalı !
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder